Fábèlle
Terwijl ik me buig over mijn zusterhood-thema van dit jaar, merk ik dat mijn gedachten steeds terugdwalen naar 2025. Een jaar dat in het teken staat van een klein, zacht en dromerig schaapje: Fábèlle.
Ik neem je even mee terug. Hieronder lees je een kort samengevat overzicht van mijn brief aan mijn zusters in mijn cirkel van het zusterhoodjaar 2025 …
Het jaar van Fábèlle
Ilse. Eeuwige twijfelkont, dyslect, dierenvriend (vegetariër), illustrator, moeder en dromer. Iemand die vooral wil doen wat ze leuk vindt… maar daar ook enorm aan kan twijfelen. Want ja… ben ik wel goed genoeg? Er zijn toch zoveel mensen beter? Herkenbaar?
We weten allemaal dat we ons eigenlijk weinig moeten aantrekken van wat anderen denken. Het is jouw leven. Jij mag het leven – op jouw manier. (En ja, rekening houden met anderen is mooi… maar jezelf vergeten is dat niet.)
Aan het begin van het zusterhoodjaar heb ik weer een lijst vol ideeën. Negentien om precies te zijn. En toch komt er nóg eentje bij. Een idee dat blijft zoemen in mijn hoofd.
Te simpel? Onzin? Of juist precies goed?
Ik besluit: het is het jaar van Fabel.
Waarom? Omdat ik van dierenverhalen houd. Omdat ik het luchtig wil houden. Speels. Niet te zwaar – het leven is al serieus genoeg. En ergens in ons allemaal woont nog steeds dat kind.
Een fabel is een kort verhaal waarin dieren praten en handelen als mensen, vaak met een kleine wijsheid of moraal erin verstopt. Dat spreekt mij enorm aan.
Een complete fabel schrijven en illustreren binnen zes weken? Dat gaat ’m niet worden (zeker niet met drie weken twijfelen erbij). Maar soms is de oplossing simpel: even teruggrijpen naar jeugdsentiment en voilà…
Daar is Fábèlle (faabelluh): een dromerig aankleedschaapje. Ze houdt van verkleden, taarten bakken en theedrinken met vriendjes. Ze krijgt outfits en attributen mee – en daarna mag er gespeeld worden.
Waarom een schaap? Waarom niet? (En vooruit, als maart-kind en ram vind ik dat ook een leuke knipoog.)
Zo werkt mijn hoofd: speels, een tikje kinderlijk – en dat is oké. Dat bén ik.
De moraal? Doe waar jij blij van wordt. Je leeft maar één keer. Maak er iets moois van.
En mijn vraag aan mijn zusters is:
Wat weet jij te creëren met Fabel?
Jeugdsentiment als speelruimte
Onderzoeken voordat ik echt aan de slag ga, is misschien wel het leukste onderdeel van het hele proces. Ik mag rommel maken, uitproberen, impulsief zijn. Soms valt het kwartje langzaam. Soms ineens. Welke kant wil ik op? Gaat het lukken of wordt het uiteindelijk niets?
Voor de stoffen van Fábèlle’s kleding schilder en kras ik tig A4’tjes vol in verschillende kleuren en texturen. Niveau kleuterklas – wat overigens zwaar onderschat wordt. Het is een geweldig inspirerend niveau.
Vooraf maak ik kleine schetsjes van de kleding. Ik knip delen uit de gekleurde vellen en plak ze over elkaar heen. Daarna teken ik er naden en details op. Ze lijken net echt. Mijn opleiding Mode & Kleding blijkt dus toch nog ergens goed voor te zijn 
Langzaam ontstaat er een kleine garderobe.
Een spijkerbroek.
Een blouse.
Een trui.
Een plooirok.
een kleurrijke sweater
Een kookschort met ovenwanten.
Zelfs een regenjas.
En nog wat thee servies.
En terwijl ik maak, groeit mijn nieuwsgierigheid. Wat brengt Fábèlle straks bij anderen teweeg?
Wat Fábèlle heeft losgemaakt
Mijn zusters uit mijn zusterhoodcirkel van vorig jaar maken prachtige aanvullingen op dit thema. Ieder vanuit haar eigen beleving. Ieder met haar eigen interpretatie van wat Fábèlle bij haar oproept.
Ik ben – en blijf – ontzettend dankbaar voor hun gedachten en creaties. De bijbehorende brieven houd ik privé. Maar beeld zegt genoeg.
Ik lees en bekijk alles met een lach en een traan.
Het voelt als pakjesavond.
Nogmaals dank, lieve Maire, Monique, Mirthe, Stefanie, Inge, Marike en Sabine.
Geniet je even met me mee van wat ik heb mogen ontvangen?
(Zie onderste vijf foto’s of bekijk ook instagrampost 20-2-2026)
Misschien is dat wel wat Fábèlle mij leert.
Dat spelen niet kinderachtig is, maar moedig. Dat twijfelen niet betekent dat je moet stoppen. Dat zachtheid kracht kan zijn. En dat ergens, onder lagen van verantwoordelijkheden en verwachtingen, nog altijd een klein meisje woont dat gewoon wil maken, dromen, verkleden en iets moois de wereld in wil sturen.
Misschien fluistert Fábèlle ook iets tegen jou.
Heel zacht.
En misschien…
mag jij daar dit jaar naar luisteren.
X
