Structuur
Na een jaar van veel afwezigheid ben ik er weer!
Tenminste… zo voelt het een beetje. Ik was er wel, maar vooral druk bezig met andere dingen. Veel plannen die ik had, schoof ik steeds weer vooruit. Met als gevolg: minder werk aannemen en weinig tijd voor een kloddertje wit.
Vorig jaar stond vooral in het teken van persoonlijke ontwikkeling en het ontdekken van nieuwe kunstvormen, geïnspireerd door het Zusterhood. Dat was natuurlijk heel fijn en inspirerend – ik heb zeker niet stilgezeten. Maar tegelijkertijd werd een groot deel van mijn tijd ook opgeslokt door mijn andere baan.
Naast mijn werk als illustrator en vormgever werk ik namelijk nog twaalf uur per week bij een revalidatiekliniek. Je zou zeggen: prima te combineren, toch? En dat is het eigenlijk ook. Alleen ben ik iemand die snel overprikkeld raakt. Die prikkels heb ik ook nodig; ze vormen juist de basis voor mijn ideeën en inspiratie.
Maar wanneer ik extra moet of mag werken voor mijn andere baan – en dat werk is sowieso al onregelmatig – dan wordt het soms best veel. De ene week werk ik op deze dagen, de andere week weer op andere dagen. En als daar dan ook nog een extra dienst bijkomt omdat iemand ziek is, dan merk ik dat ik mezelf voorbijloop.
Mijn verplichtingen kom ik altijd keurig na. Soms misschien zelfs een beetje té keurig, vrees ik. De energie stroomt dan langzaam uit mijn lijf. En de dingen die óók belangrijk zijn… nou ja, minder belangrijk lijken… die schuif ik dan toch opzij. Mezelf dus eigenlijk ook. Want een ander is al snel belangrijker dan ikzelf. Stom hè. Al weet ik ook wel dat ik daar vast niet de enige in ben.
Maar goed. Dit jaar begint ook weer een beetje warrig – en dat wist ik eigenlijk van tevoren al. Vanaf februari zou er meer regelmaat komen, maar uiteindelijk wordt het maart. Tijd dus voor een klein gesprek met mezelf.
Het wordt tijd voor structuur.
Gelukkig leent mijn huidige rooster zich daar nu beter voor. De maandagen en donderdagen staan roze gemarkeerd in mijn agenda – ja, met een dikke punt. Dat zijn mijn thuiswerkdagen. Soms werk ik dan op locatie, maar op die dagen werk ik bewust aan mijn illustratiewerk en alles wat daarbij hoort.
Om de week werk ik op dinsdag bij de revalidatiekliniek. De andere dinsdag is voor mezelf. Voor alles wat met een kloddertje wit te maken heeft, en natuurlijk voor mijn Zusterhood-toewijding.
Woensdagochtend staat mijn sportschoolbezoekje gepland. Daarna heb ik de middag vrij. Echt vrij. Tijd om in te vullen zoals ik dat zelf wil.
Op vrijdag werk ik altijd buitenshuis bij mijn andere baan. En het weekend… dat blijft gewoon weekend. Tijd voor mijn gezin, voor vrienden, soms voor mijn werk buitenshuis – en voor alles wat er verder nog op mijn pad komt.
Langzaam komt er weer wat structuur in mijn leven. En ik merk dat ik daar goed op ga. Structuur, met een beetje lief zijn voor mezelf.
Dus als het goed is, ga je me hier weer wat vaker zien. Ik hoop weer meer werk aan te kunnen nemen – maar vooral ook weer meer rust, overzicht en blijheid te ervaren in wat ik maak.
We beginnen gewoon weer.
Met een beetje structuur…
en natuurlijk een kloddertje wit.
